حافظ
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را         به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

صايب تبريزي
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را         به خال هندويش بخشم سرو دست و تن و پا را
هر آنکس چيز مي بخشد ز مال خويش مي بخشد         نه چون حافظ که مي بخشد سمرقند و بخارا را

شهريار
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را         به خال هندويش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آنکس چيز مي بخشد بسان مرد مي بخشد         نه چون صايب که مي بخشد سرو دست و تن و پا را
سرو دست و تن و پا را به خاک گور مي بخشند         نه بر آن ترک شيرازي که برده جمله دلها را

اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را         فداي مقدمش سازم سرودست و تن و پا را
من آن چيزي که خود دارم نصيب دوست گردانم         نه چون حافظ که ميبخشد سمرقند و بخارا را

آگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را         به خال هندويش بخشم يه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور ميدانيم         زمال غير ميدانيم سمرقند و بخارا را
و عزراييل ز ما گيرد تمام روح اجزا را         چه خوشترميتوان باشد؟؟ زآن کشک و دو من قارا

اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را         به خال هندويش بخشم سرير روح ارواح را
مگر آن ترک شيرازي طمع کار است و بي چيز است؟         که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را
کسي که دل بدست آرد که محتاج بدنها نيست         که صايب بخشدش او را سرو دست و تن و پا را

چنان بخشيده حافظ جان! سمرقند و بخارا را         که نتوانسته تا اکنون کسي پس گيرد آنها را
از آن پس بر سر پاسخ به اين ولخرجي حافظ         ميان شاعران بنگر فغان و جيغ دعوا را
وجود او معمايي است پر از افسانه او افسون         ببين! خود با چنين بخشش معما در معما را