سالهای زیادی از عمر من و شما می گذرد.همه ما هر چند سال که داشته باشیم همه اش مثل یک چشم به هم زدن گذشته است.ولی مهم این است که آیا من و شما آن طور که دوست داشته ایم زندگی کرده ایم.آیا آرامش واقعی را حس کرده ایم..یا اینکه نه.همه اش اضطراب ،ترس ،افسردگی و ... .به نظر شما علت چیست؟چرا ما از بچگی به فکر دانشگاه هستیم.بعد از آن به فکر کار .بعد از آن دغدغه ازدواج. و بعد از آن فشار زندگی و کار و مشکلات پیری و در تمام این مدت هم ترس از مرگ.بعضی ها هم که کاملا به این مسایل خو گرفته اند و اصلا برایشان چگونه زندگی کردن مهم نیست و حتی از این گونه زندگی کردن راضی هستند!!! .مگر خدا خالق ما نیست.مگر ما معتقد نیستیم که او نسبت به ما مهربا نترین است.آیا او اراده کرده که ما اینچنین زندگی کنیم.؟

 خدا هیچ وقت چنین زندگی ای برای ما نخواسته است.او خواسته که ما در کمال آرامش بدون هیچ دغدغه فکری در این دنیا به کسب کمالات روحی بپردازیم.ولی بیایید ببینیم ما چگونه داریم زندگی می کنیم: ما فکر می کنیم فقط همین دنیاست.فکر می کنیم ما همین جسم هستیم و اصلا هیچ توجهی به نیاز های روحمان نداریم.روحی که قابلیتهای بی نهایتی دارد و انسان اگر بخواهد به آرامش برسد باید خود را از امراض روحی نجات دهد.ما هیچ درکی از عالم ملکوت نداریم و این در حالی است که وجود ما یک وجود ملکوتی است. و بسیاری مسایل دیگر

چرا چنین زندگی می کنیم.اشکال کار کجاست.؟

اشکال کار از اینجاست که ما از تحت فرمان پدر مهربانمان خارج شده ایم. امام زمان (ارواحنا فداه ) را که عالم به تمامی علوم است و احاطه بر ما سوی الله دارد و مهربانترین نسبت به ماست را در پس پرده غیبت و غربت رها کرده ایم و مانند بچه هایی داریم با مشکلات  زندگی دنیایی و حیوانی خودمان دست و پنجه نرم می کنیم.روحمان  را از منبع علم و نور(امام زمان ارواحنا فداه) دور کرده ایم.روحمان چنان درگیر صفات رذیله شده است و با دنیای زود گذر خو گرفته است که اصلا به فکر معنویات و حضرت ولی عصر(ارواحنا فداه) و اصل و حقیقت خودمان نیستیم.

ماه رمضان زمان خوبی است تا یک بازنگری کلی به زندگی گذشته خود داشته باشیم و اگر مسیر زندگی مان به بیراهه می رود آن را تغییر دهیم و در مسیری قرار دهیم که به رضایت امام زمان و آرامش روحی و جسمی می انجامد.